Anasayfa   Anasayfa Anasayfa İnsan Kaynakları   İnsan Kaynakları İnsan Kaynakları Anasayfa   Künye Anasayfa Anasayfa   İletişim
Düzce Postası
Anasayfa   ANASAYFA   Yerel Haber   YEREL HABER   Gündem   GÜNDEM   Gündem   ASAYİŞ   Asayiş   SİYASET   Siyaset   EĞİTİM   Eğitim   SPOR   Spor   SAĞLIK   Sağlık   EKONOMİ   Ekonomi   ÇEVRE  
  Video Galeri   Video Galeri   Foto Galeri   Foto Galeri   Resmi İlanlar   Resmi İlanlar   Yazarlar   Ünlü Düzce'liler   Ünlü Düzce'liler   Anket   Anket   Ziyaretçi Defteri   Ziyaretçi Defteri   Künye   Künye   İletişim   Kurumsal   Kurumsal   İletişim  
   
Kadriye Yeşilyaprak
Köşe Yazıları 8.01.2021 - 09:47:12

Bebeğim 17 aylık oluncaya kadar beşiğimiz hiç boş kalmadı. Ben de büyüdüm bebek de büyüdü. İkinci bir bebek bekliyordum. Onun için bebeği beşikten aldım. Başucuma yer yatağı yaptım. Akşamları elimi tutarak uyumak çok hoşuna gidiyordu. Bebeğim 18 aylık olunca bir kardeşi oldu. Hiç sevinmedi. Doğumdan bir ay önce merdivenlerde elimde su kovaları ile düştüm. Çok kötü oldum. O zaman Şimşirli Mahallesi’ndeki yaşlı bir ebeyi Kezban Teyze gidip getirdi. Doğum oluncaya kadar kalmak üzere. Çok tatlı ve candan bir nine idi. Beni muayene edip yatmamı söyledi. Mümkün olduğunca az gezinerek idare ettim. Bir ay sonra bebek doğdu. Minicik bir bebek, düştüğümde hırpalanmış, kilo alamamış. Nineciğim ve Döne Teyze’nin yardımı ile doğum oldu.

Beşiği öbür odadan getirdik. Bebeği yatırıp üstünü örtünce beşiğin yorganını çeke çeke ‘menim, menim’ diye ağlıyordu büyük bebeğim. Artık yorganları değiştirmede bulduk çareyi. O zaman yorgan gitti dava bitti. Doğan bebeğin sesi hiç çıkmıyordu. Emzir beşiğe koy yatsın, ama çabuk büyüyüp gelişmedi. 8 aylıkken emeklemeye başladı. İki yaşında iken de yürüdü.

Minik beş aylıkken Gölyaka’ya tayinimiz çıktı. Orada da lojmana yerleştik. Bebeğim abla olduğunu kabullendi. Teyzesi ile aynı odada kalıyordu. Yaz tatili idi. Ben mutfakta yemek yapıyorum. Büyük bebeğim de yanımda oyuncakları ile oynuyordu. Küçük bebek ile ablam dışarıda oturuyordu. Hiç ses gelmeyince çıktım. “Bebek nerede?” diye sordum. “Şimdi buradaydı” dedi. (Ablam 4 yaşında felç geçirdiği için öyle her şeyi fazla kavrayamazdı.) Radyoyu açmış türkü söylüyor. Misafir odasına girdim. Bebek yerde mosmor yatıyor.  Alçak olan masa rafındaki tentürdiyot şişesini almış. O minicik elleri ile kapağını açmış. Yanında olan pamuk paketinin de içindeki pamukları herhalde daha önce çıkarmış. Şişe açılınca pamukların üstüne dökülüyor. Renkli pamukları iştahla emiyor ki yüzü gözü tentürdiyot içinde. Baygın bir halde yatıyordu.

Hemen çantama koştum. Doktor parası kadar para yok çantamda. Kimseden de isteyemem. Bahçeye koştum. Tulumbadan su çektim elini yüzünü yıkadım. Biraz açıldı. Tekrar yukarı çıktım. Çabucacık sarımsaklı yoğurt yaptım ve sonra yedirdim. Karnını ovaladım. Bacaklarından baş aşağı salladım. İçinde ne varsa hepsi çıktı. Elini yüzünü yıkadım, elbiselerini ve bezini değiştirdim. Emzirdim. İki göğsümü emerken uyudu.

Daha yeni emekliyordu. Teyzesinin yanından kalkıp, üç basamak merdivenden nasıl indi ve salona gitti? Yapılacak yaramazlıkların en kötüsünü yaptı. Okul ve lojmanın çevresinde komşu yoktu. Eşim şehre gitmişti. Akşam gelince olanları hayretle dinledi. İlk işi eczane rafını oradan kaldırıp dolabın içine yapmak oldu.

Aradan günler geçti. Bir Pazar günüydü. Sobayı yaktım çayın demlenmesini bekliyorum. Çocukların ikisi de geldiler. Günaydın, hoş geldin derken, küçük bebek kanepede uzanan babasının kucağına gitti. Büyüğünü de ben kucaklarken deprem olmaya başladı. Ben hemen kucağımdaki büyük bebekle sofayı geçip merdivenlerden indim. Onu yere oturttum, kalkma dedim. Ablamı sırtıma bindirip bebeğin yanına bıraktım. Durmadan da sesim çıktığı kadar da bağırıyorum: “Rabbim sizi korusun, çocuğu al çabuk gel!” Eşimin kardeşi de bizde kalıyordu 7 yaşında. Ona yardım ederken tuğlalar duvarlardan düşmeye başladı. Kayınım başını önüne eğdi, ben de başımı önüme eğdim. Tuğlalar sırtlarıma vurarak dışarı çıktım. Baktım ki eşim yalınayak lojmanın arkasından geliyor. Camdan atlamış. Çıldırmışa döndüm. Odadan çıktı diyor. Merdivenler yıkıntıdan duman içinde. Ben tuğlaların arasında bebeğimi arıyorum. Bir ara deprem durdu. Çıka çıka son basamağa geldim. Bebeğimin sadece başının tepesinden saçlarını gördüm. Ayaklarını açmış merdivene oturmuş. Tuğlalar her tarafına döşenmiş sanki. (Rabbimin yüceliğine daha çok inandım.)

Tuğlalar oturduğu yerde boyunu aşmış. Ama hiçbir yeri çizilmemiş. Çok korktu. Annem annem diye hep uykudan uyandı. Ama çabuk atlattık çok şükür.

Altı yıl sonra bir oğlum oldu. O çok rahat büyüdü. Teyze, hala, amca, iki de abla. O kazasız büyüdü. (Eşimin köyünde okul olmadığı için amca ve hala bizimle kalıyordu.) Kalabalık bir aile idik. Herkes büyüdü, okudu, işini kurdu, eşini buldu, ama o aile bağları hiç kopmadı.

                 

Haberi Yazdır
Yorum Yazın
  Düzce Postası'nı Takip Et
Twitter Takip Et
   
Yerel Haber
Gündem
Asayiş
Siyaset
Eğitim
Spor
Sağlık
Ekonomi
Çevre
Video Galeri
Foto Galeri
Resmi İlanlar
Yazarlar
Portreler
Anket
Ziyaretçi Defteri
Facebook
Twitter
Site Map
RSS
İnsan Kaynakları
Kurumsal
Künye
İletişim
Yukarı

Google-Translate | Turkish to English Google-Translate | Turkish to French Google-Translate | Turkish to German Google-Translate | Turkish to Russian Google-Translate | Turkish to Italian Google-Translate | Turkish to Spanish Google-Translate | Turkish to Arabic Google-Translate | Turkish to Japanese
Google Translate

Serbay Interactive
© Copyright 2004 - 2018 Düzce Postası Gazetecilik Matbaacılık Ltd. Şti. Dijital Reklam Ajansı: Serbay Interactive
Emlak8